Vorig jaar de 7e plaats in de weblog statistieken van 31 december met 825 unieke bezoekers, dit jaar de 9e plaats met 926 unieke bezoekers. Ongelooflijk hoe die Top 2000 leeft bij het publiek! In november krijgt het virus me weer te pakken. Dan ga ik mijn eerste logs plaatsen maar dat levert nauwelijks meer bezoekers op dan in de voorgaande maanden waar ik niets plaats. Pas half december gaan de bezoekersaantallen stijgen en vanaf 26 december schiet het bezoek omhoog want dan is de Top 2000 op Radio2. Vanaf dan is iedere volgende dag een mirakel tot de log op 31 december records breekt met een top10 notering op 31 december. Daarna wordt het weer 11 maanden rustig.Als ik tijd en zin heb ga ik in de komende maanden de toegankelijkheid van deze log verbeteren, want er staat wel erg veel op waardoor mensen met een trage verbinding worden afgeschrikt. Maar voorlopig moeten jullie het doen met een hartelijk dank voor het veelvuldig bezoeken van deze log in de laatste dagen van december en de allerbeste wensen voor 2006!

Het duo Boeijen & Pennings neemt eind ’77 een LP in eigen beheer op: ‘Frank Boeijen & Woutje Pennings’. Later verlaat Wout Pennings de Boeijen Pennings Band en Wil Theunissen wordt zijn opvolger. Het wordt de Frank Boeijen Groep. De Groep krijgt in 1980 een platencontract bij Marlstone/Telstar. De eerste plaat is ‘Frank Boeijen Groep’. De eerste single, Verjaardagsfeest / Transport Uit Bangkok belandt in de Tipparade van de Nederlandse Top 40. In 1982 gaat De Groep de studio in voor een album: ‘Twee’. Jos Haagmans komt de Groep versterken. In 1983 wordt de single Linda de eerste hit. In mei verschijnt de derde LP: ’1001 Hotel’. Een nieuwe single (Doe Iets) komt uit. In januari ’84 verschijnt de single Zwart Wit: de commercixeble doorbraak van de Frank Boeijen Groep. De volgende single is 1.000.000 Sterren. Op 10 mei ’84 ontvangt de Groep de Zilveren Harp. In het voorjaar komt het vierde album uit: ‘Kontakt’. De single Kronenburg park wordt een enorm succes. In mei ’85 verschijnt de vijfde lp: ‘Foto Van Een Mooie Dag’. De Frank Boeijen Groep sluit een contract bij BMG/Ariola. In maart verschijnt de single De Beloning en iets daarna de LP ‘In Natura’. De single Verslaafd Aan Jou wordt een (kleine) hit. De Welkom in Utopia-tournee start in september. De nieuwe single, Welkom in Utopia 2, wordt een hit. Dit jaar wordt voor het eerst een anderstalige single uitgebracht: Heut’ Nacht in Duitsland. In april ’88 krijgt de Frank Boeijen Groep drie gouden platen: Welkom In Utopia, In Natura en Foto Van Een Mooie Dag. In dezelfde maand verschijnt het verzameldubbelalbum ‘Onderweg’ en ook deze wordt goud. In de zomer van ’88 wordt een nieuwe LP opgenomen: ‘Dans In Slow Motion’. In oktober ’89 verschijnt weer een nieuw album: ‘Een Zomer Aan Het Eind Van De Twintigste Eeuw’. De single Zeg Me Dat Het Niet Zo Is wordt een bescheiden succes. In september ’90 verschijnt ‘Hier Komt De Storm’, het dubbelalbum van tien jaar Frank Boeijen Groep. Verjaardagsfeest (live) wordt opnieuw op single uitgebracht. In november ’90 gaat de jubileumtour van de Frank Boeijen Groep van start. In januari ’91 meldt Frank Boeijen de Groep dat hij ermee op wil houden en gaat vervolgens solo.

The Nits worden in 1974 opgericht door Henk Hofstede en Alex Roelofs, die beiden aan de Rietveld Kunstacademie studeren. Hofstede speelt dan al geruime tijd samen met Michiel Peters, die Rob Kloet aantrekt. De naam is een vinding van Kloet. ‘Nit’ staat voor ‘neet, luizexebi, imbeciel en uilskuiken’. De muzikale invloeden lopen uiteen van countryrock tot merseybeat en resulteren in korte melodieuze popsongs. De eerste jaren besteedt de groep vooral aan het maken van vele demotapes. Op 12 maart 1977 verschijnt de eerste single Yes Or No, die de groep veelvuldig op de radio brengt en de tipparade haalt. Met een vertraging van anderhalf jaar verschijnt in september 78 het album “The Nits”, dat in Engeland in de roemruchte Rockfield Studio is opgenomen. The Nits figureren ook op de punk- en new wave-verzamelelpee Keihard en Swingend. Samen met de muzikaal verwante Amsterdamse new wave-groep The Tapes doen The Nits in januari en februari ’79 een tournee onder de noemer Elfstedentocht. Het springerige, ietwat intellectuele Nits-geluid krijgt vaste vorm op het in december verschijnende tweede album “Tent”, dat wordt geproduceerd door Robert-Jan Stips (bekend als muzikant van Supersister, Golden Earring en Sweet d’Buster en als producer van de hitelpees van Gruppo Sportivo). De plaat levert met Tutti Ragazzi een hit op en krijgt ook in de andere Westeuropese landen goede kritieken. Het Britse toonaangevende muziekblad NME kiest de plaat tot het op xe9xe9n na beste Europese album van dat jaar. In januari 1980 besluiten de bandleden hun banen op te zeggen en beroepsmuzikant te worden. In november verschijnt het album “New Flat” en een jaar later “Work”, dat met Red Tape weer een hit oplevert. Diezelfde maand neemt producer Robert-Jan Stips als toetsenist de plaats in van bassist Alex Roelofs. Met Nescio hebben The Nits hun eerste Top 10 hit en voor het album ontvangen ze hun eerste Edison. Aangemoedigd door dit succes brengen The Nits in november al een opvolger uit, het mini-album “Kilo”, dat met Sketches Of Spain opnieuw een hit oplevert. De groep staat voor het eerst op het Deense festival Roskilde. “Adieu, Sweet Bahnhof” (1984) brengt niet het gewenste succes. In de zomer van 1985, na afloop van de promotietournee, verkiest gitarist Michiel Peters een maatschappelijke carrixe8re als milieujurist boven het spelen in The Nits. Zijn plaats wordt ingenomen door twee gastmuzikanten, Petra Lugtenburg (achtergrondzang) en Joke Geraets (bas). Op het in 1987 verschijnende album “In The Dutch Mountains” weten The Nits, met Geraets inmiddels als permanent groepslid, zich te hervinden. Het titelnummer In The Dutch Mountainsis in veel Europese landen een hit en in eigen land ontvangt de groep opnieuw een Edison. Ook het nummer J.O.S. Days levert een bescheiden hitsucces. De Nits winnen de BV Popprijs 1987. Het somber getinte mini-album “Hat” en de single The Dream consolideren het succes, dat getuige internationale tournees door Europa, de Sovjet Unie en de Verenigde Staten ook ver over de landsgrenzen vorm krijgt. In eigen land beleeft de groep haar commercixeble hoogtepunt met de driedubbele live-elpee “Urk” (hit: Adieu, Sweet Bahnhof). De video Urk bevat een registratie van een optreden in de Amsterdamse Stadsschouwburg. In ’89 ontvangen Nits (zoals de groep zich voortaan noemt) zowel een Gouden Harp als een Edison voor Urk.

The Nits bestaat nog steeds, maar is sinds begin jaren ’90 sterk veranderd. In wisselende samenstellingen rond de kern Hofstede, Kloet en Stips hebben ze nog tal van albums gemaakt en optredens verzorgd (zowel nationaal als internationaal).

ELO werd in Birmingham opgericht in 1971 door Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen. Roy Wood verliet de groep kort na het verschijnen van het debuutalbum dat gewoon “Electric Light Orchestra” heette en dat qua geluid nog erg dicht bij dat van The Move staat. Dit album kwam in de Verenigde Staten per ongeluk uit onder de titel “No answer” als gevolg van een verwarring met een telefoonbericht. Na het vertrek van Wood werd Lynne het belangrijkste lid van de groep.Voor het uitkomen van het tweede album werd ELO versterkt met keyboardspeler Richard Tandy. In 1973 kwam de lp “ELO II” uit, al snel gevolgd door “On the third day” (1973) en “Eldorado” (1974). In 1975 voegde de bassist en zanger Kelly Groucutt zich bij de groep en kwam het album “Face the music” uit. Dit album kenmerkte zich door een radiovriendelijker geluid. Een jaar later verschijnt het album A new world record. Dit album werd gevolgd door het dubbelalbum “Out of the blue”. Als extraatje bij deze dubbelaar was de hoes voorzien van een bouwplaat van het ruimteschip dat op de hoes stond afgebeeld.Als gevolg van de toenemende populariteit van disco kwam ELO in 1979 met het album “Discovery” (ook wel Disco Very genoemd). Op dit album stond onder meer de single Don’t bring me down. Niet lang na het verschijnen van dit album werden de vioolspeler Mik Kaminski en de cellospelers Hugh Dowell en Melvyn Gale uit de groep gezet. In 1980 produceerde ELO de halve soundtrack van de musical-film Xanadu. Samen met Olivia Newton-John scoorde ELO in dat jaar een nummer 1-hit in onder meer Groot-Brittannixeb en Nederland met de gelijknamige single Xanadu.In 1981 kwam ELO opnieuw met een nieuw geluid. Met het album Time verliet de groep de disco en schoof ELO op in de richting van het jaren ’80 geluid. De populariteit van ELO begon in deze fase af te nemen. Het album “Secret Messages” dat in 1983 uitkwam, zou oorspronkelijk een dubbelalbum worden, maar werd (officieel vanwege de kosten) gereduceerd tot gewoon album. In 1986 kwam ELO, dat op dat moment nog uit drie personen bestond, met het laatste album “Balance of Power”. Hierna gingen de laatste groepsleden ieder hun eigen weg.

Vorig jaar heb ik met deze log de zevende plaats bereikt in de weblog rankings. Momenteel sta ik al op plaats 16 met de nodige Big Brother en Jeugdsentimenten in de nabijheid. Rechts word ik zelfs aangemoedigd door de secretaresse van ons aller JPB uut zuunig Zeeland. Het zou te gek zijn als ik dit jaar in de top 5 beland en dat gaat vast lukken als mijn fans overal reclame gaan maken voor http://top2000.web-log.nl/.Bedankt voor je medewerking aan deze recordpoging.

Ralph McTell (geboren als Ralph May op 3 December 1944 in Farnborough) is een Engelse zanger/songwriter en gitaarspeler met grote invloed in de Engelse folk scene sinds 1960. Hij is wereldberoemd geworden met Streets of London dat door tal van artiesten is gecoverd. Sinds de jaren ’80 is hij ook een radio en TV persoonlijkheid in Engeland.Voor een uitgebreider TOP2000 verhaal over de succesvolle carrixe8re van Ralph McTell moet je even op bovenstaande foto klikken.

Ralph McTell (geboren als Ralph May op 3 December 1944 in Farnborough) is een Engelse zanger/songwriter en gitaarspeler met grote invloed in de Engelse folk scene sinds 1960. Hij is wereldberoemd geworden met Streets of London dat door tal van artiesten is gecoverd. Ralph’s liefde voor muziek ontstond al in zijn jonge jaren toen hij een plastic mondharmonica kreeg waar zijn grootvader hem op leerde spelen. Later kocht hij een Ukkele die hij zelf leerde bespelen aan de hand van een boek. Hij formeerde een skiffle bandje en in 1959 meldde hij zich bij het Engelse leger, waar hij zichzelf na 6 maanden alweer vrijkocht om door te gaan met zijn technische studie.Op het college ontdekte hij zowel de Beatnik cultuur als Amerikaanse muziek (jazz, blues en R&B). Gexefnspireerd door o.a. Jack Elliot en Muddy Waters, kocht hij een gitaar. Samen met een groep soortgenoten was hij voortaan vaak te vinden in clubjes in Soho en Brighton waar hij dan tijdelijk werkte om in zijn levensonderhoud te voorzien. Daarna speelde hij bij het blue grass bandje The Hickory Nuts dat door heel Engeland optrad en steeds meer bezoekers trok. Vervolgens trok Ralph door heel Europa en verbleef vaak in Parijs waar hij de Noorse studente Nanna Stein ontmoette. Al snel waren ze onafscheidelijk en terug in Engeland gingen ze in een caravan in Cornwall wonen. Ze trouwden en Nanna werd zwanger waarna ze terugkeerde naar Croydon waar Ralph opgroeide. Hun zoon Sam werd geboren op 21 januari 1967. In dat zelfde jaar nam Ralph zijn eerste album “Eight Frames A Second” op dat begin 1968 werd uitbegracht en al snel de belangstelling genoot van BBC radio. Het werdt drukker en daarom benoemde hij zijn broer Bruce tot manager.

Ondertussen werkte Ralph aan zijn tweede album “Entitled Spiral Staircase” met daarop een eerste versie van Streets of London dat in 1968 werd uitgebracht. Zijn derde album “My Side Of Your Window” werd in 1969 uitgebracht en werd door Melody Maker Magazine uitgeroepen tot folk album van de maand.

In 1970 zat de Royal Festival Hall in London vol tijdens het optreden van Ralph en in augustus trad hij samen met Jimi Hendrix, Joan Baez, en Leonard Cohen op tijdens het grote popfestival op het eiland Wight. Jo Lustig werd zijn nieuwe manager en wederom was de Royal Festival Hall uitverkocht tijdens een optreden van Ralph die ook zijn vierde album “Revisited” uitbracht. Op 9 februari 1971 werd zijn dochter Leah geboren. Later dat jaar verscheen “You Well Meaning Brought Me Here” en tourde hij voor het eerst door de VS waar hij de nodige tijd doorbracht met de Engelse band Fairport Convention hetgeen levenslange vriendschap opleverde. In 1972 verscheen zijn vijfde album “Not Till Tomorrow”, speelde door heel Engeland voor volle zalen ruilde manager Jo Lustig weer in voor zijn eigen broer. Verder kochten Ralph en Nanna een tweede huis op Cornwall. In 1973 speelde hij in een uitverkochte Royal Albert Hall en tegen het einde van het jaar ging hij aan de slag met zijn zesde album “Easy” dat begin 1974 verscheen. Daarna toerde hij door Europa met Danny Thompson en Mike Piggott als achtergrond muzikanten.

In 1974 nam Ralph Streets of London opnieuw op en bracht het uit als single. Tegen de Kerst was het een wereldhit. In 1975 volgde het album “Streets” waarop tal van beroemde vrienden meespeelden. De daarop volgende tour werd een nachtmerrie en daarom besloot Ralph even te pauzeren om met zijn gezin door de VS te trekken.

Helemaal opgeladen was hij in 1976 succesvol met een volle Royal Albert Hall en een tour door Australixeb. Op 7 september werd zoon Tom geboren en op 19 april 1978 zoon Billy. In 1976 verscheen zin negende album “Right Side UP” en in 1977 een live album dat was opgenomen in het Sydney Opera House. Daarna brak een rustiger periode aan van een aantal jaren waarin hij wat meer van zijn vrije tijd genoot en experimenteerde met Dave Pegg, Dave Mattacks en Richard Thompson met wie hij de band The GPs vormde die zo’n 20 optredens verzorgde. Ondertussen verscheen het album “Slide Away The Screen” en richte hij samen met zijn broer een eigen platenlabel Mays Records op waar in 1981 de single England en het album “Water Of Dreams” verschenen.

In 1982 kreeg de carrixe8re van Ralph een onverwachte wending. Granada Television ontwikkelde het programma Alphabet Zoo, een serie kinderprogramma’s rond nummers geschreven en gezongen door Ralph. In 1983 presenteerde hij zijn eigen muziek programma op BBC Radio2 en in 1984 weer een TV programma rond zijn nummers. Sindsdien is Ralph een beroemdheid in Engeland die ook nog steeds optredens over de hele wereld verzorgt en nieuw platen uitbrengt zoals “At The End Of a Perfect Day”. Verder ook een opvallende samenwerking met de Everly Brothers. Op 25 juni 2000 werd Ezra geboren, het eerste kleinkind van Ralph en Nanna. 2004 werd afgesloten met een groots concert in The Royal Festival Hall waar zijn zestigste verjaardag werd gevierd.

Na de extravagante Amanda Lear nu een paar deugdelijker geklede dames.The Shangri-Las was een van populaire meidengroepen uit de jaren ’60 en bestond uit twee tweelingen die elkaar van de Adrew Jackson Highschool in Queens (New York) kenden. Mary en Betty Weis vormden samen met Marge en Mary Ann Ganser de succesvolle groep die werd aangevoerd door de 22-jarige producer George Morton. Ze zaten nog op school toen ze met Remember (walking in the sand) in 1964 hun eerste hit scoorden. Daarna volgde de nog grotere hit Leader Of The Pack, met het geluid van een motorfiets op de achtergrond, die ook in Engeland en andere Europese landen hoog scoorde. Opvallend was dat menig optreden en fotoshoot werd verzorgd door een steeds wisselend drietal omdat er altijd wel eentje verstek liet gaan.Na deze wereldhit volgden nog tal van kleinere (goed scorende) hits zoals Give Him A Great Big Kiss, I Can Never Go Home Anymore, Past, Present and Future en Long Live Our Love. Na 1966 ging het bergaf met de Shangri-Las en in 1968 was het over en sluiten maar. George Morton ging aan de slag als producer voor Janis Ian, Mott the Hoople en tal van anderen. In 1970 ging het rumoer dat de groep zou terugkomen, maar in 1971 overleed Mary Ann Ganser aan ontstoken hersenweefsel (encephalitis). Haar zus Marge overleed in 1996 aan borstkanker. Tegenwoordig toert een hedendaagse Shangri-Las door de US.

Amanda Lear werd in 1946 geboren in Hong Kong. Haar vader diende in het Franse leger. Ze groeide op in Zuid Frankrijk en Zwitserland. Naast haar moedertalen Engels en Frans leerde ze ook Duits, Spaans en Italiaans. Als 16-jarige ging ze kunst studeren in Parijs om vervolgens te gaan studeren aan de beroemde St Martins School in London. Ze raakte bevriend met Brian Jones van de Rolling Stones en stortte zich in het wilde nachtleven. In 1965 ging ze terug naar Parijs als model voor Paco Rabanne en Yves St Laurent. In die tijd ontmoette ze Salvador Dali met wie ze gedurende 15 jaar een hechte vriendschap onderhield. Mogelijk dateert het gerucht over transseksualiteit uit deze periode want Dali benadert vrouwen alsof het mannen zijn. In 1973 vroeg haar fan Brian Ferry om te poseren op de hoes van het album “For Your Pleasure”. De hoes werd beroemder dan de muziek op het album. Vervolgens werd David Bowie verliefdd op Amanda. Ze waren een jaar samen en in dat jaar trad ze op als zangeres in zijn “Midnight Special” op NBC (1974).In 1975 kwam haar 1e single Trouble uit, een cover van een Elvis song, gevolgd door La Bagarre in 1976, Queen of Chinatown en Tomorrow in 1977. In 1978 volgt dan de hit Follow Me met haar typisch hese sexy stemgeluid en de nummers Gold/Lily Marlene, Run Baby Run, Enigma, The Sphinx.Haar eerste album “I Am A Photograph” refereerde naar haar carrixe8re als model. In Duitsland stond de LP 33 weken in de hitlijsten en ook in tal van andere Euopese landen brak ze door. Alleen in Engeland de States en Frankrijk brak ze niet door. Frankrijk ging voor Follow Me wel overstag. In september ’78 verzorgde ze een succesvol concert in Parijs. Van haar album “Sweet Revenge” werden 4 miljoen exemplaren verkocht en de LP stond in maar liefst 41 landen in de hitlijsten.Haar publiek bestond uit jonge tieners, huisvrouwen en de homoscene. In maart ’79 kwam haar derde album “Never Trust A Pretty Face” uit, volgens veel fans haar beste LP ooit. In april trouwde ze met Alain Philippe Malagnac (de producer van Sylvie Vartan) en later dat jaar verscheen ze naakt in de Playboy. In 1980 richtte Amanda zich op de Scandinavische landen en ook daar werd zee superster. In de vroege jaren ’80 werd ze door Sylvio Berlusconi gecontracteerd voor een Italiaans TV show die 4 seizoenen op het scherm bleef. Sindsdien is Amanda een veelzijdige superster die gelijktijdig zangeres, presentatrice, schilder, fotomodel en celebrity is en graag toont dat ze een echte vrouw is.