The Nits worden in 1974 opgericht door Henk Hofstede en Alex Roelofs, die beiden aan de Rietveld Kunstacademie studeren. Hofstede speelt dan al geruime tijd samen met Michiel Peters, die Rob Kloet aantrekt. De naam is een vinding van Kloet. ‘Nit’ staat voor ‘neet, luizexebi, imbeciel en uilskuiken’. De muzikale invloeden lopen uiteen van countryrock tot merseybeat en resulteren in korte melodieuze popsongs. De eerste jaren besteedt de groep vooral aan het maken van vele demotapes. Op 12 maart 1977 verschijnt de eerste single Yes Or No, die de groep veelvuldig op de radio brengt en de tipparade haalt. Met een vertraging van anderhalf jaar verschijnt in september 78 het album “The Nits”, dat in Engeland in de roemruchte Rockfield Studio is opgenomen. The Nits figureren ook op de punk- en new wave-verzamelelpee Keihard en Swingend. Samen met de muzikaal verwante Amsterdamse new wave-groep The Tapes doen The Nits in januari en februari ’79 een tournee onder de noemer Elfstedentocht. Het springerige, ietwat intellectuele Nits-geluid krijgt vaste vorm op het in december verschijnende tweede album “Tent”, dat wordt geproduceerd door Robert-Jan Stips (bekend als muzikant van Supersister, Golden Earring en Sweet d’Buster en als producer van de hitelpees van Gruppo Sportivo). De plaat levert met Tutti Ragazzi een hit op en krijgt ook in de andere Westeuropese landen goede kritieken. Het Britse toonaangevende muziekblad NME kiest de plaat tot het op xe9xe9n na beste Europese album van dat jaar. In januari 1980 besluiten de bandleden hun banen op te zeggen en beroepsmuzikant te worden. In november verschijnt het album “New Flat” en een jaar later “Work”, dat met Red Tape weer een hit oplevert. Diezelfde maand neemt producer Robert-Jan Stips als toetsenist de plaats in van bassist Alex Roelofs. Met Nescio hebben The Nits hun eerste Top 10 hit en voor het album ontvangen ze hun eerste Edison. Aangemoedigd door dit succes brengen The Nits in november al een opvolger uit, het mini-album “Kilo”, dat met Sketches Of Spain opnieuw een hit oplevert. De groep staat voor het eerst op het Deense festival Roskilde. “Adieu, Sweet Bahnhof” (1984) brengt niet het gewenste succes. In de zomer van 1985, na afloop van de promotietournee, verkiest gitarist Michiel Peters een maatschappelijke carrixe8re als milieujurist boven het spelen in The Nits. Zijn plaats wordt ingenomen door twee gastmuzikanten, Petra Lugtenburg (achtergrondzang) en Joke Geraets (bas). Op het in 1987 verschijnende album “In The Dutch Mountains” weten The Nits, met Geraets inmiddels als permanent groepslid, zich te hervinden. Het titelnummer In The Dutch Mountainsis in veel Europese landen een hit en in eigen land ontvangt de groep opnieuw een Edison. Ook het nummer J.O.S. Days levert een bescheiden hitsucces. De Nits winnen de BV Popprijs 1987. Het somber getinte mini-album “Hat” en de single The Dream consolideren het succes, dat getuige internationale tournees door Europa, de Sovjet Unie en de Verenigde Staten ook ver over de landsgrenzen vorm krijgt. In eigen land beleeft de groep haar commercixeble hoogtepunt met de driedubbele live-elpee “Urk” (hit: Adieu, Sweet Bahnhof). De video Urk bevat een registratie van een optreden in de Amsterdamse Stadsschouwburg. In ’89 ontvangen Nits (zoals de groep zich voortaan noemt) zowel een Gouden Harp als een Edison voor Urk.

The Nits bestaat nog steeds, maar is sinds begin jaren ’90 sterk veranderd. In wisselende samenstellingen rond de kern Hofstede, Kloet en Stips hebben ze nog tal van albums gemaakt en optredens verzorgd (zowel nationaal als internationaal).